Διαβάστε αυτούσια την καταγγελία που απέστειλε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του EviaZoom.gr, την Τετάρτη (30-09-2026), αναγνώστρια του EviaZoom.gr, μία γυναίκα 7 μηνών έγκυος, η οποία διαμένει στην πόλη των Ψαχνών του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων επισυνάπτοντας και σχετικές εικόνες:«Παλεύουμε μόνοι μας να σωθούμε, Καταστραφήκαμε ολοσχερώς, αλλά ευτυχώς σώθηκαν τα παιδιά μας.
Ψαχνά Ευβοίας.
Μέσα σε λίγες ώρες χάσαμε την περιουσία μας και καταστραφήκαμε ολοσχερώς. Όμως, πάνω απ’ όλα, ευτυχώς ζούμε. Το νερό μέσα στο σπίτι έφτασε μεχρι την κοιλιά.... Εκείνη τη στιγμή δεν μας ένοιαζαν ούτε τα πράγματα ούτε η περιουσία μας. Μας ένοιαζε μόνο να σώσουμε τα παιδιά μας.
Ο σύζυγός μου, μέσα στον πανικό και τον κίνδυνο, κατάφερε να βγάλει έξω τα δύο μικρά μας παιδιά, ηλικίας 3 και 5 ετών, και εμένα, που είμαι 7 μηνών έγκυος.
Μόνοι μας. Παλεύοντας να σωθούμε.
Καλέσαμε το 112, το 199, καθώς και τον Δήμαρχο Διρφύων–Μεσσαπίων. Ζητήσαμε βοήθεια.
Ο Δημαρχος έφτασε στο σημείο από την πρώτη στιγμή όμως η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο....
Αυτό που μας εξοργίζει και μας αφήνει με πολλά ερωτήματα είναι η αντιμετώπιση που είχαμε από την Πυροσβεστική. Όπως μας ειπώθηκε, δεν μπορούσαν να αντλήσουν τα νερά, επειδή δεν διέθεταν τα απαραίτητα ειδικά εξαρτήματα/δίχτυα για τις μάνικες. Η λύση που ουσιαστικά μας δόθηκε ήταν να βγάλουμε μόνοι μας τα νερά.
Σε μια κατάσταση όπου το σπίτι είχε πλημμυρίσει με περίπου ένα μέτρο νερό, με δύο μικρά παιδιά και μια γυναίκα επτά μηνών έγκυο, αισθανθήκαμε ότι ήμασταν μόνοι μας.
Την περιουσία μας δεν καταφέραμε να τη σώσουμε.
Καταστραφήκαμε ολοσχερώς.
Σήμερα δεν έχουμε σχεδόν τίποτα. Φοράμε δανεικά ρούχα, γιατί ακόμη και τα προσωπικά μας αντικείμενα και τα ρούχα μας καταστράφηκαν μέσα στο σπίτι.
Και ενώ προσπαθούσαμε να διαχειριστούμε την καταστροφή, ζητήσαμε βοήθεια για την άντληση των νερών και μας είπαν ότι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Αναγκαστήκαμε, μέσα στην απόγνωσή μας, να καλέσουμε ιδιώτες και να πληρώσουμε από την τσέπη μας για να αντλήσουν τα νερά από την περιουσία μας.
Την ίδια στιγμή, βλέπαμε να δημοσιεύονται αναρτήσεις και εικόνες για αντλήσεις υδάτων από αυλές σε άλλες περιοχές.
Και δημιουργήθηκε μέσα μας ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί για εμάς δεν υπήρχε η ίδια βοήθεια;
Θυμόμαστε την προηγούμενη πλημμύρα, επί δημαρχίας Ψαθά, όταν άνθρωποι του Δήμου έφερναν νερό, φαγητό και είδη πρώτης ανάγκης στα σπίτια των πληγέντων.
Αυτή τη φορά, μέσα σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση, δεν είδαμε αντίστοιχη ουσιαστική στήριξη.
Δεν ξέρουμε πώς θα σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Προσπαθούμε να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες της οικογένειάς μας, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούμε να διαχειριστούμε την τεράστια καταστροφή που έχει υποστεί το σπίτι και η περιουσία μας.
Όμως υπάρχει κάτι που μας πονάει ακόμη περισσότερο από την απώλεια των πραγμάτων.Τα παιδιά μας έχουν τρομοκρατηθεί. Κοιμούνται και ξυπνούν κλαίγοντας, φοβούμενα ότι θα ξαναπνιγούν. Ένα παιδί 3 ετών και ένα παιδί 5 ετών δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το σπίτι τους γέμισε νερά και γιατί ξαφνικά έχασαν τα πράγματά τους. Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το ασφαλές μέρος που γνώριζαν έγινε μέσα σε λίγες ώρες ένας χώρος φόβου.
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την ψυχολογική επιβάρυνση αυτών των παιδιών;
Ποιος θα τα βοηθήσει να ξεπεράσουν αυτό που έζησαν;
Τα νερά έφυγαν. Ο φόβος όμως έμεινε μέσα στα παιδιά μας. Και αυτόν τον φόβο δεν μπορούμε να τον καθαρίσουμε, να τον πετάξουμε ή να τον αντικαταστήσουμε όπως ένα κατεστραμμένο αντικείμενο.
Δεν ζητάμε προνόμια. Δεν ζητάμε να μας χαριστεί τίποτα.
Ζητάμε να ακουστεί αυτό που ζήσαμε και να δοθούν απαντήσεις.
Όταν μια οικογένεια με δύο μικρά παιδιά και μια γυναίκα επτά μηνών έγκυο βρίσκεται μέσα σε ένα σπίτι με ένα μέτρο νερό, ποιος είναι τελικά εκεί για να τη βοηθήσει;
Επιφυλασσόμαστε για κάθε νόμιμο δικαίωμά μας αναφορικά με τις υλικές ζημιές, την ηθική βλάβη και κάθε άλλη ζημία που υπέστη η οικογένειά μας, συμπεριλαμβανομένων των συνεπειών που έχουν προκληθεί στα ανήλικα παιδιά μας.
Ζητούμε πραγματική διερεύνηση, λογοδοσία και έμπρακτη στήριξη.
Ζητούμε να αντιμετωπιστούμε όπως κάθε οικογένεια που βρέθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Να προστατευθεί όταν κινδυνεύει. Να μην εγκαταλείπεται όταν ζητά βοήθεια.
Και όταν καταστρέφεται, να μην αντιμετωπίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα.
Για εμάς αυτή η πλημμύρα δεν τελείωσε όταν υποχώρησαν τα νερά. Η καταστροφή συνεχίζεται κάθε μέρα.
Είμαστε με δανεικά ρούχα. Προσπαθούμε να ξαναφτιάξουμε από την αρχή τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε τα βασικά για τα παιδιά μας.
Τουλάχιστον, όμως, ζουν τα παιδιά μας. Και γι’ αυτό θα είμαστε για πάντα ευγνώμονες.
Θέλουμε, όμως, να εκφράσουμε και κάτι που πραγματικά δεν θα ξεχάσουμε. Από καρδιάς, θερμές ευχαριστίες στο Αστυνομικό Τμήμα Διρφύων–Μεσσαπίων για το έμπρακτο ενδιαφέρον και τη στήριξη που δείξατε στην οικογένειά μας από την πρώτη στιγμή που πληροφορηθήκατε την κατάσταση που βιώσαμε.
Σε μια στιγμή απόλυτης απόγνωσης και αγωνίας, όπου μέσα σε λίγες ώρες χάσαμε την περιουσία μας και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια πρωτόγνωρη καταστροφή, η ανθρώπινη παρουσία και το ενδιαφέρον σας είχαν για εμάς ιδιαίτερη σημασία.
Δεν θα ξεχάσουμε ότι, πέρα από τον υπηρεσιακό σας ρόλο, σταθήκατε δίπλα μας με ανθρωπιά, ευαισθησία και πραγματικό ενδιαφέρον.
Σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, το να νιώθουμε ότι κάποιοι άνθρωποι νοιάζονται πραγματικά για την οικογένειά μας και, πάνω απ’ όλα, για τα μικρά μας παιδιά, μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς.
Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε. Για το σπίτι μας. Για την οικογένειά μας. Για τα παιδιά μας. Και κυρίως, για να μην ξεχαστεί αυτό που ζήσαμε.
Τα νερά έφυγαν. Οι πληγές όμως έμειναν».
